Δύο Προφητείες

(Κείμενα από την performance "Μέγας Προφητικός Καζαμίας" της ομάδας Per-Theater-Formance, θέατρο Eliart-2011)

ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΠΡΩΤΟΣ

Βλέπω το στήθος της Μεγάλης Μητέρας

Κανείς δεν θα την καταλαβαίνει

Δυο ιδέες θα επικρατήσουν

και οι δυο μικρές και περιορισμένες

‘Oμως κάτω από το φλοιό θα υπάρχει θερμότητα και ζέστη.

Η απόσταση μεταξύ των δυο ιδεών

του στήθους της Μητέρας και εκείνων που επιμένουν να διώχνουν δεν θα μπορεί να καλυφτεί

και ο χρόνος θα περνά εναλλάξ χρόνος ασπρόμαυρος

μέρες ασπρόμαυρες για χρόνια

Όλοι περιμένοντας να δουν

 και περιμένοντας θα αρνούνται.

Οι δυο πόλοι θα μεγαλώσουν

2 όμικρον  2 λάμδα

Το ένα απέναντι στο άλλο

Έτοιμα όμως τα νύχια τους.

Προσωρινή λύση: οι δυο άκρες του κόσμου να μην βλέπονται.

Η σύγκρουση –εκ θαύματος-δεν θα συμβεί.

Αλλά μια επιστροφή

και κάτι που δεν μπορώ να το ονομάσω

αλλά ήταν θα είναι και είναι ΑΠΑΛΟ.

Ο χρόνος χωρίς σύγκρουση

χωρίς συνάντηση

κι εκεί ανάμεσα κάτι απαλό.

ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΕΝΑΤΟΣ

Βλέπω να κάθεται.

Θετός γιος στα γόνατα

Φυλάσσει και φυλάσσεται

Τον προστατεύουν σκύλοι

Λύπη στον κόσμο.

Νέα σύννεφα στον ουρανό.

Έρχονται από τη γη

 Ο ουρανός θα γεμίσει σύννεφα.

Tα σύννεφα αυτά θα είναι χαμηλά.

Tο μπλε του ουρανού ίσα που θα φαίνεται.

Νέφη ελάφια

Μετακινήσεις πληθυσμών από τη θάλασσα

Κόσμος που αποχαιρετάει τόπους για πάντα.

‘Eνα μεγάλο τόξο θα κοιτάζει προς τον ουρανό

Περήφανος ο άνθρωπος για το επίτευγμα του.

Ο πλανήτης μετακινείται

Χρώματα θα ανοίγουν και θα κλείνουν μπροστά στα μάτια.

Oι άνθρωποι θα απορούν

Απορία για χρόνια

Για καιρό απορία

Ονόματα νέα.

ΔΤ

Μετρήσεις

Λέγαμε κάποτε. Εδώ τελειώνω. 

Και τελειώσαμε ύστερα απο 10 δευτερόλεπτα. 
Κοιτώντας το ρολόι. 


Περασμένα μεσάνυχτα, το ρεύμα μας τράβηξε και κινούνταν απο κάτω τα πάντα, απαλά. Και τελειώσαμε ύστερα απο 10 δευτερόλεπτα.


Αμέσως τότε έγινε εκείνη η σκηνή. 


Πράξη δεύτερη. 


Φώτα, 3 προβολείς τονίζαν το λευκό πανί της σκιάς και μετά τελειώσαμε. Ικανοποιηθήκαμε και καθίσαμε να εξηγηθούμε όταν επέστρεψε εκείνο.


Μα τι του βρήκε αφού είχε εμένα; Τότε τον συγχώρεσα. 


10 δευτερόλεπτα κράτησε και μετά τελειώσαμε.
 Είκοσι χιλιάδες νύχτες. Μα είναι απίστευτο, είναι τόσο λίγες. 
Και το χαμόγελο, απαίσιο. Σαν εκείνο το ποίημα. 


Ολες οι φωτογραφίες πια φτιάχναν εκείνο το ταβάνι. Κατάμαυρο. 

Κάθε βράδυ η ίδια λέξη. Οι νύχτες. Τώρα κανένας. Φαντάσματα.

Αν δεν υπάρχει ή αν δεν κατέχετε την αρετή, επινοήστε τη. 
Συγχώρεση. Συγχώρεσε με. Αυτή ειναι η αρετή μου. 


Αμέσως τότε. 10 δευτερόλεπτα μετά. Κοιτώντας το ρολόι.
 

Ασε με εδώ για λίγο. Γλυκέ μου. Ορκίζομαι. Η Γερτρούδη και ο Πολώνιος είναι φίλοι μου. 

Σε κάθε περίπτωση 10 μόνο. 

Σε κάθε περίπτωση όσο περισσότερο τραγουδάω τόσο περισσότερο υποφέρω. Και τόσο περισσότερο τραγουδάω.


Απροσδιόριστη ηλικία έχει αυτό το πρόσωπο. Πάντα αποσπά το λόγο μου. 


Μπορεί να συναντιόμαστε, να κουβεντιάζουμε, να απολαμβάνουμε εκείνο το τσάι με πάγο. 
Μ’ ακούς; Μ’ ακούει; Κάποιος μέσα σ’ αυτό το πρόσωπο. 


Αν θυμώσεις ρίξε μου φως. 


Εδώ θεωρούμε λυμένο εκ των προτέρων το πρόβλημα της ανάσας. 
Επειτα παγώνει, προχωράει. 

Και. Με το ρολόι, κράτησε. 


Μετά τα 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10..............................

ΠΓ

Red raw meeting

Αρχίζοντας με δυο κουβέντες θα οδηγηθούμε σε ένα πολύ απλό συμπέρασμα.



Η μόνη λειτουργία της μνήμης είναι να μας βοηθά στο να συντηρούμε τύψεις.



Οι σκέψεις και οι στοχασμοί μας αποτελούν το αριστουργηματικό δημιούργημα της δυστυχίας μας.



Συνεχίζω λοιπόν και βλέπω καθαρά τη στιγμή που δε θα υπάρχει πουθενά ίχνος σάρκας.





Ερωτώ. Πώς να καθοριστεί η κατάσταση κατα την οποία η συνείδηση δεν παραλύει αλλα αντίθετα κερδίζει την επιθυμία; 

Και μάλιστα με τον ίδιο τρόπο που το σκουλήκι αφυπνίζει τον καρπό .



Εξάλλου, το επίθετο αθεράπευτη θα έπρεπε να το καρπώνεται μόνο μια ασθένεια. 
Η φοβερότερη όλων. Η επιθυμία.





Το μόνο μου κοινό σημείο με το διάβολο είναι η αθεράπευτα κακή μου διάθεση.

Δεν κλείνω τα μάτια για να στοχαστώ. Είμαι απλά υποκριτής κατα θεική επιταγή.



Ταυτιζόμενος κάποιος με την αρχή της γενεαλογίας της αβύσσου βρίσκει μία απασχόληση κι ένα σκοπό.

Εγώ το γνωρίζω τι θα συνέβαινε αλλιώτικα, κουβαλάω όμως υπολείμματα αξιοπρέπειας που με ατιμάζουν. Αυτό είναι όλο.

Ο αντίλογος είναι πως η αξιοπρέπεια θα έπρεπε να σοδομιστεί μαζί με την επιθυμία. Στο ίδιο κρεβάτι. Οταν και οι δύο νιώσουν την ηδονή, όλοι μας θα μπορούσαμε να ζήσουμε καλύτερα.



Να σηκώνεσαι νωρίς, γεμάτος δύναμη και ευεξία. 

Θαυμάσια! Ικανός για κάθε ατιμία.

 Η δήθεν σοφία όμως ,αγαπητέ, μεταμφιέζει τις πληγές μας. Μας μαθαίνει πως να αιμορραγούμε στα κρυφά.

 'Επειτα; 'Επειτα η ηδονή της προσμονής μιας μεγάλης καταστροφής.

 Η ηδονή. Εκφυλισμένη έννοια. 

Δεν ξέρεις εσύ απο ηδονή.

 

Προσβάλλεσαι μήπως; 

Ενοχλείσαι;





Η αναζήτηση μιας σημασίας για το καθετί είναι ίδιον ενός μαζοχιστή περισσότερο, παρά ενός απλοικού.

Ταυτίζεται με την ιδεοληψία της αυτοκτονίας εκείνου που δεν δύναται ούτε να ζήσει αλλα ούτε και να πεθάνει.

 Διπλή αδυναμία.



Δεν ήταν σοβαρά όλα αυτά όμως. Είμαστε πολύ προβλέψιμοι.



Το συμπέρασμα είναι ένα και προκύπτει απο μία δεύτερη θεική παρέμβαση.



Κάθε πράξη είναι εφικτή μόνο και μόνο επειδή έχουμε έρθει σε ρήξη με τον παράδεισο.



Η ανάμνησή του δηλητηριάζει τις ώρες μας και μας κάνει όλους εξαχρειωμένους αγγέλους.

ΠΓ

Ασκήσεις στην παραλία

1. Σε γνωρίζω από παλιά

Γωνία ορίζοντα και κάθετου παλουκιού στην άμμο
Σε συναντώ
-Σε γνωρίζω από την όψη-
Άλλος κανείς δεν έχει αυτό το μούτρο
-Μην μουτρώνεις-
Δεν το λέω για να σε αλλάξω
Αλλά για να ξοδέψω μια ζωή
Σε έναν ακόμα συνειρμό
Όνειρο σε έρημο συρμό
(Έχω ελπίδες μ ’αρέσει όμως
να μένω μόνος και να μην γράφω όσο θα ήθελα να γράψω.)


2.Όνειρο σε έρημο συρμό

Ανοίγω την Ήρα
(Αυτή μου την θυμίσανε κάτι πότες)
Και την παραδίδω τεμαχισμένη
Σε κάτι ευαίσθητους κυρίους
Συνετούς ρομαντικούς του συρμού
Ο Όμηρος ισοπεδωμένος
Θα έγραφε για αυτούς
Και για τις μοιραίες εξωτικές
Διπλωμένες θα τις παρέδιδε
Σε κάποιον σαν κι εμένα
Για να κάνω εγώ την βρώμικη δουλειά:
Να φέρω την ξεχασμένη Ήρα
Πίσω στο ποίημα
Και να την καταλήξω
Λίγο πριν το τέλος των γραμμών
Σε ένα κενό
Σε μια έρημο ονομάτων που θυμάμαι..


3.Παρακαλεί για μια τελεία

Παράπονο άκακο λαλεί η γιαγιά:
«Τέλος τα λάθη και η μαγεία»
«Έλα κόρη μου να τραγουδήσουμε»
Της λέει η Μαρία
«Σήμερα είναι Παρασκεύη»
Κάποια σημαντική λεπτομέρεια λείπει
Στην πιο πάνω αφήγηση
Η εισήγηση της Μαρίας
Οδηγεί στην αφή
Η αφή στη φυγή
Η φυγή στην ηγεσία
Και η ηγεσία στην ήττα.
«Αυτή η διαδρομή αντιστοιχεί σε κάθε αφήγηση»
Δεν θα μπορούσε να μην γίνει κι εδώ
Αυτά τραγούδησε η γιαγιά.

4.Αυτά τραγούδησε η γιαγιά

«Αναρχοαυτόνομος εξεγερτικός»
Ο τίτλος που έδινε στον εαυτό του
Ο εκδότης του
Πληθυντικός τρόμος.
Αγώνας ουσίας
Η δύση του κι η έκδοση του.
Στις ειδήσεις είπανε
Πως έχαιρε άκρας αριστεράς υγείας.
Χαιρέτησε τους πάντες δυό φορές
Με δύο αυτόματα
Πάγωσε το αίμα
Της φυλής του.
Το τρένο του τραγούδησε
Πάνω σε ράγες οδύνης.
Αυτά ταξίδεψε η γιαγιά.




ΔΤ